Dit is een droom die ik deel: "Someday, I Will Copyedit The Great American Novel." Een verhaal uit The Onion, maar in het boek dat lonkend op mijn koffietafel ligt is een passie voor interpunctie meer dan een grap (meer dan een mop over een panda, om precies te zijn). Lynne Truss laat in Eats, Shoots & Leaves: A Zero Tolerance Approach to Punctuation voelen dat rode inkt net zo warm is als bloed. Met onderkoelde Britse humor, zodat het in eigen land een bestseller is geworden, terwijl het toch bedoeld was voor een minderheid: mensen met een 'zevende zintuig' die 'dode interpunctie zien'. (Lezersvraag: waar ziet u een koppelteken in deze titels?). Ik zou het graag in één dag uitgelezen hebben, maar als zelfstandig ondernemer heb ik het natuurlijk te druk met acquisitie en netwerken.
Aanvulling 10-2: Jammer dat zo'n boek onvertaalbaar is, dacht ik, maar Wim Daniëls heeft er toch een Nederlandse versie van gemaakt: Eten, vuren en beuken. (Binnenkort met korting te koop voor leden van het Genootschap Onze Taal). Ik heb het nog niet gelezen, maar het lijkt me bij voorbaat een prestatie van formaat, want hij heeft het boek niet alleen aan andere regels moeten aanpassen, maar ook andere citaten, typische schrijvers, toespelingen en woordspelingen moeten bedenken.
N.B. Het is niet verplicht om een e-mailadres in te vullen. Als u het invult, wordt het gepubliceerd.