Fotofestival

Zondag 12 juni ben ik naar Naarden geweest voor het fotofestival. Dat was de laatste dag, want ik had er lang over getwijfeld, onder andere omdat het Oud-Hollandse thema ('Made in Holland', Nederlandse fotografie van de afgelopen 60 jaar) me niet aansprak. Maar dat betekende dat ik deze keer alle foto's die ik wilde zien in drie uur kon bekijken. Ik heb het meest genoten van fotografen die feestelijke of feestelijk bedoelde uitingen van jongerencultuur in beeld brengen: Gerard Wessel, Ting Chan en Ellen Kok. En van drie andere jonge fotografen, die verschillend werk maken maar gemeen hebben dat ze vanuit een scherpe persoonlijke blik ingetogen beelden maken: Miloushka Bokma, Malou van Breevoort en de rijzende ster Manon van der Zwaal, die als studente met haar serie 'Zelfportret' (met bedvriendjes) meteen een prijs won bij de professionals van PANL.

Brieven

We zijn geneigd om te denken dat met de opkomst van e-mail de edele kunst van het brieven schrijven teloor is gegaan. Dat is niet helemaal waar: er zijn gelukkig nog mensen (van voor de sms/msn-generatie weliswaar) die evenveel aandacht besteden aan elke brief, of ze die nu op papier of op lichtbeelden schrijven. Aan de andere kant kwam ik deze schets van een correspondentie uit de eerste helft van de vorige eeuw tegen:

Geen uitgesponnen debatten, weinig persoonlijke ontboezemingen, geen reflectie over de condition humaine, geen scherpe humor. In tegendeel, in het algemeen vallen de brieven op door hun zakelijkheid, hun telegramstijl en hun haast. In alles lijken ze op de rommelige en vlug bijelkaar gekrabbelde e-mail van vandaag de dag.

En dat gaat nota bene over de briefwisseling van de kunstzinnige uitgever Alexander Stols met zijn auteurs.

Zomerreces

Na het referendum heb ik besloten om hier voorlopig niet meer te reageren op de politieke actualiteit. Dat is geen uitdaging, het is veel te makkelijk om kritiek te hebben op politici. Ik wil meer over literatuur en over mijn leven gaan schrijven. Maar niet iedere dag, want deze maand ben ik naast mijn gewone werk bezig met een paar projecten die uiteindelijk op papier gepubliceerd zullen worden.

Dilemma

Musicalmuziek is niet helemaal mijn smaak. Ik heb mezelf beloofd dat ik één cd van Roky Erickson mag bestellen. Maar ik kan niet kiezen tussen Never Say Goodbye en You're Gonna Miss Me.

Geheim

Over geheimen gesproken, Postsecret is een aardige website waar je op laag-technologische wijze anoniem je hart kunt uitstorten. ('t Is alleen niet zo aardig dat er geen archief op de site staat.) De formule "stuur een zelfgemaakte postkaart op om je een geheim uit te beelden dat je aan niemand kunt vertellen" levert emotioneel geladen kunst- en knutselwerkjes op. Maar veel geheimen vind ik banaal en onschuldig ("Ik was blij toen die pestkop in mijn klas doodging"). Daar zou ik iets aan kunnen doen door mijn grote geheim op te sturen, maar omdat ik niet zo visueel ben ingesteld geen plaatjesmaker ben vertel ik het toch maar aan group hug. (Aanvulling 8 juni: ik was de Nederlandse kopie Vergeef Mij even vergeten.)

Vet

Over tien jaar kunt u zeggen dat u de wereldberoemde musicalster Harm hier voor het eerst gezien heeft (vooraan op de foto). Of zondag bij de uitvoering van Grease door de musicalklas van De Werkschuit in Zeist. Een ingekorte versie tenminste, zonder de hit You're the one that I want, maar dat nummer heb ik niet gemist. De foto laat niet zien hoe vrolijk Harm over het toneel rende. Hij vond het jammer dat ze maar één voorstelling mochten doen, al was dat in de grote zaal van Figi, maar hij was blij dat hij na een jaar geheimhouding eindelijk thuis Summer Nights en Hound Dog na kon zingen.

Nee!

63% in de exit poll, met een opkomst van 62%. Dit is geloof ik de eerste keer dat ik bij landelijke verkiezingen met de winnaars heb meegestemd. Aanvulling 22.50: Maar helaas is de uitslag van het Utrechtse referendum over koopzondagen bijna hetzelfde, terwijl Utrecht met een krappe meerderheid voor de grondwet stemt. Blijkbaar wonen mijn plaatsgenoten liever in een Europees dorp dan in een Nederlandse stad. Aanvulling 2-6: Lees ook de necrologie van de grondwet op Samizdata: het euthanasie-vriendelijke Nederland heeft de stervende uit haar lijden verlost.

O, dat referendum

Nee, ik ga niet voor de Europese grondwet stemmen, maar ertegen. Het vorige bericht illustreert dat alle politiek plaatselijk is. Het valt mij ontzettend mee dat er zoveel discussie is geweest over de grondwet. Dat betekent dat de uitslag van het referendum niet zomaar opzij geschoven kan worden door de politiek, iets waar ik in januari nog bang voor was. Maar het was wel een nationale discussie. Ik verwacht dat Nederland tegen gaat stemmen met een hoger percentage dan Frankrijk. Maar de Fransen stemden om andere, linksere redenen tegen - het Franse nee was de eerste politieke overwinning van de anti-globalisten - en dat is dan nog het enige land waar we het mee eens zijn. Een Europese democratie werkt pas als er een Europese publieke opinie is, en die vereist een eenwording in taal en cultuur die even onhaalbaar als onwenselijk is. Daarom zeg ik nee tegen een grondwet met de doelstelling "steeds hechter verenigd" in de preambule en als belangrijkste punt een uitbreiding van het stemmen bij meerderheid. Verder heb ik weinig toe te voegen aan wat Zacht Ei, Ruud Harmsen en Sargasso over de EU-grondwet hebben geschreven (ook de 'goede punten' van Steeph vind ik redenen om tegen te stemmen).