Over vogels en brood

Gisteren (maandag) zat ik naar te blauwe lucht te staren toen er een merel kwam aanvliegen die op het dak van een schuurtje ging zitten, me aankeek en nadrukkelijk articulerend zei: "Luister Edwin, wanneer begin je nu eindelijk eens te twitteren?" In het Merels tenminste, maar de betekenis was niet te missen. Op dat moment was ik niet thuis, maar vanochtend heb ik er meteen werk van gemaakt. Voor een korte, krachtige gebruikersnaam (handig voor reacties) was ik natuurlijk te laat, dus ik heb gekozen voor mijn vaste bijnaam/bedrijfsnaam: twitter.com/woordenboer. 

Microbloggen deed ik al langer, hiernaast in de rubriek Kruimels, met WieWatWaar's op Hyves en mijn 'Edwin is...' op LinkedIn, en toch heb ik er naar uitgekeken om in mijn eerste tweet alles over mijn broodbeleg te vertellen in 140 tekens. Maar helaas moet je ook berichtjes van anderen lezen om een beetje aandacht te krijgen, en daarmee wordt het ingewikkeld. Ik heb wat uit te leggen, omdat ik hier heb gesuggereerd dat Twitter een hype was, dertien maanden geleden (dertien vogelmaanden staan gelijk aan dertien mensenjaren), het moment dat Twitter de burgerij bereikte doordat Arjan Dasselaar er in Elsevier over schreef in een omslagartikel over de wildgroei van e-mail.

Ik heb een vergelijking gemaakt met Second Life - dat was flauwekul. Twitter is een veel efficiënter communicatiemiddel. Ik heb ook in twitterstijl geschreven: "twitter is de oplossing voor e-mailstress - zoals je hand afhakken de oplossing is voor een snee in je vinger". Dat was niet zo'n gek idee, vrees ik, maar hoe je omgaat met de overvloed aan beschikbare informatie is het belangrijkste wat ik als twitteraar wil uitproberen. Ik heb genoeg gelezen over alle voor- en nadelen, maar infostress is nogal persoonlijk. Ik heb bijvoorbeeld de neiging om informatie met een emotionele lading te blussen met grote hoeveelheden neutrale informatie. Wikipedia is mijn speen. Andere mensen zouden daar hoofdpijn van krijgen. Twitter groeit snel, maar blijft toch beperkt tot mensen die beroeps- en karaktermatig iedere dag op grote schaal schriftelijk willen communiceren.

Het valt me wel op dat blogpionier Tonie na 4693 updates een 'twittersabbatical' houdt. Verder vind ik Twitter in zakelijk opzicht nog steeds een hype. Het bedrijf heeft geen verdienmodel, en wat erger is, door het open karakter dat Twitter populair heeft gemaakt is het praktisch onmogelijk om geld te verdienen aan advertenties of abonnementen. Zodra de site commercieel wordt, zullen twitteraars die gaan mijden. Extra diensten worden niet door Twitter zelf geleverd maar door toepassingen van derden met creatieve namen als Twhirl en Tweetdeck. Sms'jes lijken meer geld te kosten dan op te leveren en die zullen toch achterhaald raken door de opkomst van internettelefoons. Ik hoop dat ik nog op tijd kom om een jaartje mee te helpen de geïnvesteerde gelden op te maken. Misschien vind Twitter over een paar jaar wel een inkomstenbron, maar tegen die tijd zal er wel een nieuwe rage voor in de plaats zijn gekomen. Bijvoorbeeld een sociaal medium met een minder extreme beperking dan 140 tekens zonder HTML, zodat je niet met doorstuursites hoeft te knoeien om links te vermelden. Wat volgens mij wel zal blijven, en hopelijk overgenomen zal worden door vriendensites, is de soepele manier waarop je mensen kunt volgen zonder een uitnodiging te sturen. Dan zijn er ook geen speciale Hyves-profielen meer nodig voor beroemdheden met duizenden 'vrienden' die in feite fans zijn. (CU2 had al asymmetische relaties, maar die hadden niet echt een functie.)

De afgelopen herfst werd ik lid van Hyves omdat ik een praatje hield over netwerken via internet. Achteraf gezien was ik er net op tijd bij om te genieten van bloggende en WWW-ende journalisten die ik al langer kende van Deining, want sommige van de meest actieve Hyves-vrienden hebben inmiddels hun profiel verwijderd omdat ze zijn overgestapt op Twitter. Anderen gebruiken Hyves vooral om Twitters en blogs te dumpen. Zo laat ik me dus meeslepen de 21e eeuw in, en hopelijk ben ik nog op tijd om de kleine uurtjes van het feest mee te maken, wanneer alle feestgangers te dronken zijn om zich zorgen te maken over hoe ze dansen of wat ze allemaal hardop zeggen.