Kerstgedachten
Het is weer het seizoen van de kerstfilms (deze post is een paar dagen vertraagd, doordat Internet Explorer crashte). Ik heb wel wat beters te doen dan tv kijken, maar als een van deze hartverwarmende verhalen verfilmd zou worden, zou ik er graag voor gaan zitten:
- Een bedelaar krijgt een schop voor z'n hol van een arrogante miljonair en leert dat werken voor je geld meer voldoening geeft dan je hand ophouden.
- Een chagrijnige, gierige middenstander raakt z'n tabakswinkel kwijt doordat de verhuurder, een pensioenfonds voor verpleegsters, het pand laat slopen. Er komt een vestiging van een horecamultinational die salades en gezonde broodjes verkoopt en werkgelegenheid schept voor de plaatselijke hangjongeren. De gepensioneerde verpleegster die aan de overkant woont durft weer over straat, kan iedere dag voor weinig geld uit eten in een gezellig restaurant, blijft op haar tachtigste fit door goede voeding en houdt geld over voor extraatjes dankzij de winstgevende beleggingen van het pensioenfonds. En iedereen leeft nog lang en gelukkig - inclusief de ex-sigarenboer die immers meer te klagen heeft dan ooit.
- Een ongelukkige alleenstaande schooldirectrice neemt wraak op een verwaande leerlinge die inbreekt in haar woning en vindt eindelijk liefde in de armen van de voogd die de kleine pestkop in een inrichting plaatst.
Ik houd best van sentimentele films, als ze maar origineel zijn, zoals Abel, Amélie en Léon. Met Pasen zou ik liefst twee films van Deense regisseurs terugzien die te christelijk zijn voor Kerst: Breaking the Waves en Adams appels, een van de mooiste films die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb (naast de zomerfilm Hoe ik het einde van de wereld vierde en de herfstfilm Perfume). Plus de Chinese film Dong Gong Xi Gong, die helemaal niet uit een christelijke traditie komt maar perfect laat zien wat een krachtige, provocerende houding 'je vijand liefhebben' en 'de andere wang toekeren' kan zijn. (De film gaat niet alleen over een masochistische homo, maar ook over de verhouding tussen volk en staat in China.)
En voor december 2008 hoop ik op een EO-kerstspecial met Amy Winehouse als gospelzangeres, want alleen een bekering tot een relatief gezonde verslaving kan de beste zangeres van onze tijd nog redden, vrees ik. Liever een nieuwe Bob Dylan dan een nieuwe Janis Joplin.