Huidige rubriek

Kunst

Naar de voorpagina

Hoogtepunten

Twee handen
Pleegouders weesrijmen
Amerikaanse censuur
Rode rechters
Voorjaar
Geen politicus
Zapiro's satire
Dossier nieuwe spelling
De voetbaloorlog
Ben ik dat?
De sterrenwaan
Fotofestival
Ik stem voor!
Nieuwe oudste zin
Indikken
De 21e eeuw
Historisch referendum
Groot Dictee
Wat na Arafat?
Een diplomatieke oplossing
Bush gaat winnen
Miskende talenten
Weg met Noord-Holland!
Abu Ghraib en de media
Andere tijden?


XML Feed (RSS 1.0) 
XML: Atom Feed 

Archief

01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004

Edwin

Links

Onregelmatigheden

Ook op...

Twitter (zelf)
Twitter (citaten)
Delicious
LinkedIn
Bi-forum
Deining
Proz.com
Hyves
Last.fm
Funtrivia
Archief Quotenet

Nederlogs

Achille van den Branden
De Contrabas
Damslog
Max Dohle
Frontaal Naakt
Geen Commentaar
Geen Stijl
Ted van Lieshout
LVB
Meer Vrijheid
De Nieuwe Reporter
Panzerfaust
Retecool
Rozig
Sargasso
Science Palooza
Taaladviesdienst
Taalprof
Uitdragerij

Fotologs

Amber Beckers
Milov
Rood Petje
Thomas Schlijper
Tonie

Buitenlogs

Ann Althouse
Arts & Letters Daily
Bookslut
Dilbertblog
A Fistful of Euros
Global Voices
Healing Iraq
The Huffington Post
Instapundit
Iraq the Model
Jason Kottke
Language Log
Little Green Footballs
Megan McArdle
Samuel Pepys
Power Line
Right Wing News
Reason Hit & Run
Samizdata
TalkLeft
Waiter Rant
Michael Yon

Flandres

Vind je dat een deprimerende sfeer de meest afgezaagde clichés verandert in diepzinnige kunst? Kijk dan vannacht naar de film Flandres uit 2006 van Bruno Dumont, vanaf 0.05 uur op Nederland 2 (vijf sterren in de VPRO-gids). Je hoeft niet te kijken als je iets over Frans-Vlaanderen te weten wilt komen, want wat betreft komt Dumont niet verder dan bewolkte sfeerbeelden.

Flandres gaat over lompe en stugge boeren uit Cuttekerque die oorlog moeten voeren in een anoniem woestijnland, blijkbaar als dienstplichtigen. De soldaten pesten hun zwarte maat, schieten een kind dood, maken meer burgerslachtoffers, bemannen een gevaarlijke buitenpost en verkrachten een plaatselijke vrouw. Ze hebben moreel noch moraal, geen fatsoenlijke training, geen kameraadschap, geen plaatselijke bondgenoten, geen provinciaal reconstructieteam, geen inlichtingen, geen contact met het thuisfront. Er is niets positiefs aan hun avontuur onder de hete zon, alleen maar doffe ellende.

De allerstugste boer die om onduidelijke redenen de hoofdpersoon is, overleeft de hel dankzij een plotwending die in een B-film een aardige martelscène had kunnen opleveren, als er niet zo'n zware nadruk op was gelegd. Waarschijnlijk dacht de regisseur dat hij daarmee een schokkend inzicht gaf in de mysteries van de vrouwelijke ziel. Onze meelopende held komt thuis en vind een soort van troost bij zijn buurmeisje, die terwijl hij op uitzending was hun kind had laten aborteren in België. De lamlul had voordat hij vertrok gezegd dat ze alleen maar maatjes waren, 'copain-copine'.

De VPRO-recensent noemt deze pacifistische propaganda "indringende beelden zonder verder aan moraliteiten of uitleg te doen". Ja, als het beeld dat je laat zien compleet eenzijdig is, hoef je er geen moralistisch praatje bij te houden. Het doet me denken aan bepaalde kranten die op hun opiniepagina zorgen voor een evenwicht tussen links en rechts, maar op de nieuwspagina's hun echte mening laten horen. Zo'n progressieve filmrecensent herkent de propaganda van Dumont natuurlijk niet als propaganda, omdat alles naadloos in zijn wereldbeeld past. Ondertussen zat ik zes jaar geleden in de bioscoop te balen, want door dergelijke recensies verwachtte ik een amorele film die de rauwe werkelijkheid zou laten zien. Het enige pluspunt van Flandres is dat de film maar 91 minuten duurt. Maar in de bioscoop voelde het als de langste drie uur van mijn leven.



Kerstgedachten

Het is weer het seizoen van de kerstfilms (deze post is een paar dagen vertraagd, doordat Internet Explorer crashte). Ik heb wel wat beters te doen dan tv kijken, maar als een van deze hartverwarmende verhalen verfilmd zou worden, zou ik er graag voor gaan zitten:

Ik houd best van sentimentele films, als ze maar origineel zijn, zoals Abel, Amélie en Léon. Met Pasen zou ik liefst twee films van Deense regisseurs terugzien die te christelijk zijn voor Kerst: Breaking the Waves en Adams appels, een van de mooiste films die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb (naast de zomerfilm Hoe ik het einde van de wereld vierde en de herfstfilm Perfume). Plus de Chinese film Dong Gong Xi Gong, die helemaal niet uit een christelijke traditie komt maar perfect laat zien wat een krachtige, provocerende houding 'je vijand liefhebben' en 'de andere wang toekeren' kan zijn. (De film gaat niet alleen over een masochistische homo, maar ook over de verhouding tussen volk en staat in China.)

En voor december 2008 hoop ik op een EO-kerstspecial met Amy Winehouse als gospelzangeres, want alleen een bekering tot een relatief gezonde verslaving kan de beste zangeres van onze tijd nog redden, vrees ik. Liever een nieuwe Bob Dylan dan een nieuwe Janis Joplin.



Goed gejat

Muziek en lijstjes, ik vind het een onweerstaanbare combinatie. Op de middelbare school maakte ik hitlijsten met vrienden en klasgenoten, waarbij ik zelf de punten optelde, zodat ik tactisch kon stemmen. Toch ben ik niet jaloers op Steeph van Sargasso, die de Lijst van Beste Covers gaat verwerken. Mijn definitieve lijst staat in de reacties (alhoewel, ik ben Beatallica helemaal vergeten), met een paar links naar Youtube, want muziek stelen is niet erg als je er plaatjes bij zet. (meer)

Middelbare leeftijd

Als je op Gedichtendag 36 jaar wordt, hoef je niet lang na te denken over welk gedicht je gaat voorlezen (de Divina Commedia leek me iets te lang).

Friedrich Hölderlin, Hälfte des Lebens (mp3, 252 kB)

Tekst en vertaling volgen hieronder.

(meer)

Fotograaf omzeilt Amerikaanse censuur via weblogs

Amir Normandi, Curtailed Wings

Afgelopen november schreef ik over de fotograaf Amir Normandi, wiens expositie No Veil Is Required haastig werd verwijderd door Harper College, een hogeschool in een buitenwijk van Chicago, na klachten van islamitische studenten, die zich gekwetst voelden omdat hij moslimvrouwen durfde te laten zien die hun sluier optilden. Later werden zijn foto's wel tentoongesteld in een galerij en op het web. In februari plaatste de Amerikaan van Iraanse afkomst een vervolg op dezelfde website, The Iranian, ter gelegenheid van het islamitische nieuwjaar.

Nu heeft Normandi een slim idee bedacht om Harper College en Amerikaanse universiteiten in het algemeen aan te sporen enige ruggegraat te tonen: hij laat verschillende webloggers foto's uit zijn komende tentoonstelling Desire No Shackle plaatsen als voorpublicatie. Zie ook zijn eigen fotolog en linklog. N.B. Deze foto's zijn auteursrechtelijk beschermd; het is niet de bedoeling om ze zonder toestemming van de fotograaf verder te verspreiden. Bovenstaande foto, "Curtailed Wings", is een primeur voor Onregelmatigheden. Ik werk graag aan mee aan deze actie, want nu de V.S. Ayaan Hirsi Ali opnemen, mogen wij wel wat terugdoen om de uitingsvrijheid in de landen van overzee te verdedigen.

(In Nederland zijn vergelijkbare affaires geweest, die ook al eens een weblog in actie hebben gebracht. Maar ondanks de grondwettelijke vrijheid van meningsuiting blijken veel Amerikanen gemakkelijk over te gaan tot zelfcensuur, zoals de kranten die geen Deense cartoons durfden te plaatsen. Zouden ze gewend zijn aan censuur wegens de angst om tere kinderzieltjes te kwetsen met blote borsten en vloekwoorden? Het kan niet gezond zijn dat "Dat zeg je niet op tv" een bekende uitdrukking is. Misschien is niet angst voor gewelddadige moslims het belangrijkste motief, maar een neerbuigende politiek-correcte neiging om een minderheid te beschermen.)

(meer)

Zapiro's satire

De Zuid-Afrikaanse cartoonist Zapiro, een van mijn favoriete politieke tekenaars, heeft woensdag de Prins Claus Prijs gekregen. Opvallend dat prins Constantijn bij die gelegenheid een toespraak hield waarin hij de kracht van humor en satire loofde, onder verantwoordelijkheid van dezelfde premier Balkenende die zich twee jaar geleden nog ergerde aan satire over het koningshuis. Zapiro is een pseudoniem van Jonathan Shapiro. Hij tekent met penseel en pen. Hij begon te tekenen voor anti-apartheidsorganisaties en sinds 1994 is hij vaste cartoonist van de links-liberale krant Mail & Guardian. Maar hij beperkt zich niet tot voorspelbare linkse thema's als armoede, Bush, het klimaat en de erfenis van de apartheid. Hij hakt ook in op de dictatuur van Mugabe in Zimbabwe, ANC-vice-voorzitter Jacob Zuma (die is afgetreden als vice-president van het land wegens verdenking van corruptie, en zijn ANC-functie eindelijk dreigt kwijt te raken nu hij ook nog terecht staat voor verkrachting), en president Mbeki, die het verband tussen Aids en HIV ontkent. Zapiro's cartoons zijn al sinds de vorige eeuw op de site van "Africa's first online newspaper" te bekijken (na een dag gratis voor wie zich even met een e-mailadres registreert). Zie bijvoorbeeld de Zapiro van wereld-Aidsdag, waarin hij een bizarre fantasie combineert met een bijtende aanklacht.

Aanvulling 11-12: Op de site van Nieuwe Revu staat een bloemlezing van acht Zapiro-cartoons.



Filmtip

Vanavond om 19.10 op Nederland 3: Zoenzucht, met Ramona da Cruz Lopes. Een film waar je het warm van krijgt.



Plakkers

Dat zie je niet iedere dag: een nieuwe kunstvorm - nou ja, een techniek die ik nog niet kende. De Amerikaanse kunstenaar Mark Jenkins maakt sinds 2003 sculpturen van plakband. Ze zijn niet allemaal even geslaagd, maar de meest doorzichtige zien er uit als holle ijsbeelden of spoken bij daglicht. Hoe maakt hij die plakbandsculpturen? Meestal gewoon met een mal. Jenkins brengt zoveel plastic baby's ter wereld dat hij ze te vondeling legt. (Via Wooster Collective.)

De enige is hij trouwens niet: de Engelse kunstenares Helen Cunningham, die gelukkig gesponsord wordt door twee plakbandfabrikanten, maakt massieve beelden van plakband, en dit is echt iets wat een kind ook kan.



Fotofestival

Zondag 12 juni ben ik naar Naarden geweest voor het fotofestival. Dat was de laatste dag, want ik had er lang over getwijfeld, onder andere omdat het Oud-Hollandse thema ('Made in Holland', Nederlandse fotografie van de afgelopen 60 jaar) me niet aansprak. Maar dat betekende dat ik deze keer alle foto's die ik wilde zien in drie uur kon bekijken. Ik heb het meest genoten van fotografen die feestelijke of feestelijk bedoelde uitingen van jongerencultuur in beeld brengen: Gerard Wessel, Ting Chan en Ellen Kok. En van drie andere jonge fotografen, die verschillend werk maken maar gemeen hebben dat ze vanuit een scherpe persoonlijke blik ingetogen beelden maken: Miloushka Bokma, Malou van Breevoort en de rijzende ster Manon van der Zwaal, die als studente met haar serie 'Zelfportret' (met bedvriendjes) meteen een prijs won bij de professionals van PANL.

(meer)

Die andere Van Gogh

Vandaag herdenkt Google de 152e geboortedag van Vincent van Gogh. Hij is de zesde kunstenaar in de serie Holiday Logos, na Monet, Warhol, Picasso, Michelangelo en Escher (of de zevende als we Dilbert-tekenaar Scott Adams meetellen). Vorig jaar was er voor het eerst een speciaal logo voor een schrijver, James Joyce, en zanger/muzikant, Ray Charles. Een filmregisseur is er nog niet bij geweest.



Here's to John Peel

John Peel is dood. Niet iemand om met een minuut stilte te herdenken. Vanavond draai ik nog een keer het bandje van de laatste John Peel Show voor de VPRO uit 1986, met zijn favoriete Nederlandse punkrockers. En een cd van blueszanger Lightnin' Slim, een van de eerste muzikanten die hij op de radio draaide, in de jaren '60 in Texas. Sindsdien heeft hij duizenden onbekende grootheden een kans gegeven, of ze nu blues, rock, punk, reggae, techno of hiphop speelden.

(Aanvulling 30-10:) Op dinsdagavond 2-11 zendt de VPRO een van die Nederlandse John Peel Shows opnieuw uit, vanaf 22.00 uur op 3FM.



Lullige wond

De afgelopen week heb ik op Quotenet oneerbiedige grappen gemaakt over de voetwond van onze premier en zijn operaties, maar ik had beter moeten weten. De Franse hofcomponist Jean-Baptiste Lully overleed in 1687 aan een ontstoken voet, nadat hij er per ongeluk op gestampt had met zijn dirigeerstok. Ja, een dirigeerstok was toen nog een manshoge staf waar de orkestleider hoorbaar de maat mee aangaf.



Van wieg tot graf achterover liggen

De vier [toonaangevende tentoonstellingsmakers in Europa] wijten de teloorgang van het Nederlandse kunstklimaat aan het gesloten subsidiesysteem, dat de kunstenaars van wieg tot graf uit de zorgen houdt en de musea niet uitdaagt tot een uitgesproken programma.

Nee, dat las ik niet op Meer Vrijheid maar op de voorpagina van de Volkskrant.

(Aanvulling 13.10: Natuurlijk is er wel meer mis met de beeldende kunst dan subsidieverslaving, ook in toonaangevende musea als het Tate Modern, waar weer eens een conceptueel kunstwerk per ongeluk bij het vuilnis is gezet.)