13 Sep 2005 -De voetbaloorlog

Wat een opluchting, Femke Halsema heeft bedacht hoe we van het islamitische terrorisme afkomen: "'War is over if you want it', zei John Lennon, en gelijk heeft ie." Hou maar op met verstoppertje spelen, Osama, alles is vergeven en vergeten. We zullen ons "op een positieve manier onderscheiden van iedereen die handelt in angst en conflict". Deze briljante oplossing danken we aan de Linkse Lente. GroenLinks heeft de aanslagen van 11 september 2001 namelijk herdacht door zondag naar vertrouwd communistisch recept een mantelorganisatie op te richten, met deelname van volkshelden als Talpa-miljonair Jack Spijkerman en dichter Ilja Leonard Pfeiffer, bekend van de uitspraak "Onbegrijpelijke poëzie is altijd beter dan makkelijke poëzie".

Zo'n progressief genie ben ik niet. Voordat ik aan een oplossing durf te denken, wil ik eerst eens onderzoeken waar we eigenlijk mee bezig zijn. Wat voor oorlog voeren we? Hoe noemen we het spiegelbeeld van de jihad? Daar zijn we het nog steeds niet over eens, zelfs niet als oorlogshitsers onder elkaar. Er tekent zich hier opnieuw onenigheid tussen Europa en Amerika af, en omdat Europa met meer bedreigingen kampt lijkt het in zekere zin voor hardere maatregelen te kiezen.

Deze linkse herfst doet me terugdenken aan september 2001. Toen ik na een paar dagen de schok van de aanslagen verwerkt had, kreeg ik een nieuwe schok. Destijds discussieerde ik graag met linkse mensen op de discussielijst van Karin Spaink. Als tot het kapitalisme bekeerde ex-GroenLinkser vond ik ze nogal naïef, maar verder best redelijk, en met sommige standpunten van Spaink, zoals over vrijheid van meningsuiting op internet, was ik het van harte eens. Maar ik begrijp nog steeds niet dat 'weldenkende mensen' serieus kunnen geloven dat armoede en het buitenlands beleid van de VS de 'diepere oorzaken' van het terrorisme zouden zijn. Eigenlijk zit ik nog steeds te wachten op die terroristen uit Bhutan en Vietnam, die je op grond daarvan zou verwachten.

In Het Parool van 23 augustus toonde Karin Spaink zelf zich nog even wereldvreemd:

Waar komt ons huidige idee toch vandaan dat massale festijnen bij uitstek het doelwit zouden zijn van terroristen? Die angst hebben we ons uitsluitend zelf aangepraat, en ondertussen verstoort de NS ons dagelijks leven meer dan Al Qa’ida. We hebben helemaal geen terroristen of rampen meer nodig om ons vrees in te boezemen, we kunnen dat zelf veel beter.

Nou Karin, dat idee komt misschien van die islamitische extremisten uit Algerije die in Frankrijk veroordeeld zijn omdat ze in 2000 een aanslag beraamden op de drukke kerstmarkt van Straatsburg. Of van die leden van de Hofstadgroep die tijdens het EK Voetbal in Portugal gearresteerd werden. Of van die Algerijnse terroristen die in Frankrijk opgepakt werden voordat ze een aanslag konden plegen op het WK Voetbal van 1998, en opnieuw voor het EK van 2000 in Nederland en België.

Angst voor terroristen kan inderdaad gevaarlijk zijn: dat hebben de Irakezen ondervonden op 31 augustus, toen ongeveer duizend sji'itische pelgrims stierven door de paniek op de Al-A'immabrug in Bagdad. Zullen we de nabestaanden vertellen dat hun geloofsgenoten zich die angst zelf hebben aangepraat? Nee, natuurlijk niet, want de soennitische 'opstandelingen' vallen wel degelijk de grootst mogelijke menigten aan, bij voorkeur tijdens sji'itische feestdagen. Maar dat terzijde, want alles wat in Irak misgaat is natuurlijk de schuld van Bush.

Als reactie op de blinde haat van links krijg ik wel eens de neiging om alles wat Bush doet te verdedigen, maar dat zou ook niet terecht zijn. In dit verband heb ik moeite met de term "Global War on Terror". Dat is een absurde naam, want terreur is een strijdmethode, geen vijand. Salman Rushdie, die natuurlijk uit ervaring spreekt, zegt het kort en krachtig in een interview met het blad Reason. Hij geeft toe dat Bush een goede reden had om te zeggen dat 11 september niets met de Islam te maken had. Rushdie wil ook onschuldige moslims niet demoniseren. Maar, zegt hij: "It is not about football." Hij maakt ook een interessante vergelijking met de houding van socialisten tegenover het reëel bestaande communisme tijdens de Koude Oorlog.

Het is duidelijk dat islamitisch fundamentalisme het terrorisme motiveert. Maar wat voor strijd is de jihad? De afgelopen zomer hebben verschillende webloggers daar uiteenlopende karakteristieken van gegeven. Is het een soort bloedwraak? Een doodscultus? Is Al-Qa'ida een protestbeweging, of een bende opportunistische nihilisten? De Amerikaanse journalist Stephen Vincent gebruikte terecht het uit Zuid-Amerika bekende begrip "right-wing paramilitary death squads" voor de sji'itische fundamentalistische milities die hemzelf waarschijnlijk vermoord hebben. Maar de meest overtuigende analyse vind ik die van de Midden-Oostendeskundige Daniel Pipes, die gewoon uitgaat van wat de terroristen en hun leiders zelf zeggen: dat ze het kalifaat willen heroprichten om alle moslims in één staat te verenigen, Amerika en Israel te verslaan, en als ze toch bezig zijn meteen maar de hele wereld te veroveren. Dat betekent dat er geen enkel compromis mogelijk is. De Britse journalist Christopher Hitchens herhaalde dezelfde conclusie na de aanslagen van 7 juli in Londen. Hij beseft dat de 'grieven' van de jihadi's niet vergelijkbaar zijn met de doelen van de IRA-terroristen:

We know very well what the "grievances" of the jihadists are. The grievance of seeing unveiled women. The grievance of the existence, not of the State of Israel, but of the Jewish people. The grievance of the heresy of democracy, which impedes the imposition of sharia law. The grievance of a work of fiction written by an Indian living in London. The grievance of the existence of black African Muslim farmers, who won't abandon lands in Darfur. The grievance of the existence of homosexuals. The grievance of music, and of most representational art. The grievance of the existence of Hinduism. The grievance of East Timor's liberation from Indonesian rule. All of these have been proclaimed as a licence to kill infidels or apostates, or anyone who just gets in the way.

Kortom, de jihad is een oorlog tegen de hele wereld. En Rushdie heeft in letterlijke zin geen gelijk, want het is dus ook een oorlog tegen het voetbal, en niet alleen wegens de dreiging van aanslagen op toernooien. Volgens dit nogal indirecte bericht hebben Saoedische mullah's voetbal tot on-islamitische activiteit verklaard, omdat moslims jurken horen te dragen en de jeugd zijn tijd beter kan besteden aan 'opbouwende bezigheden' zoals de jihad. En er zouden inderdaad Saoedische voetballers naar Irak zijn getrokken om terreuraanslagen te plegen. De pers heeft geen aandacht besteed aan deze berichten, en ik weet niet hoe betrouwbaar ze zijn, maar ze lijken logisch voort te vloeien uit de wahabitische leer, zoals die toegepast werd onder het bewind van de Taliban, die vliegers en muziek verboden en het voetbalstadion van Kaboel gebruikten voor executies.

Er is nog een verband met voetbal: dinsdagavond keek ik naar de Zembla-documentaire over profvoetballers met een Nederlands en een Turks of Marokkaans paspoort, die moesten kiezen voor welk nationaal elftal ze zouden spelen. Uiteraard klaagden ze over discriminatie, en telkens als er islamieten terreuraanslagen plegen, worden zij erop aangesproken. Dat is niet leuk, maar op de lange termijn is de beste manier om daar iets tegen te doen andere moslims met extremistische neigingen aan te spreken op hun verantwoordelijkheid. Oorlog is geen pretje, ook niet als het geweld meestal ver weg blijft. Ook voor niet-moslims is het moeilijk om partij te kiezen. Decadente, hedonistische ongelovigen moeten zien samen te werken met christenen die sharia-rechtbanken in Canada acceptabel vinden. En we moeten erkennen dat de 'wedergeboren christen' George W. Bush onmisbaar is om Al-Qa'ida te bestrijden. Zelf worstel ik met de vraag in hoeverre we verbale steun aan de jihad moeten verbieden. De Linkse Lente maakt zich terecht zorgen over de apologiewet die minister Donner wil invoeren tegen het verheerlijken of goedpraten van terrorisme. De Tweede Kamer zou eerlijk moeten erkennen dat die wet tegen het gevaar van het islamitische fundamentalisme is gericht, en er niet uit angst om te discrimineren een algemene werking aan geven.

Zulke maatregelen zijn ondanks het geweeklaag over de Patriot Act ondenkbaar in de Verenigde Staten. Het verschil is dat de VS alleen het terrorisme te vrezen heeft, en dat de afgelopen vier jaar heeft weten af te slaan. De moslims vormen er een kleine minderheid en ze zijn goed geïntegreerd omdat ze moeten werken voor hun geld. De strategie om met geweld democratie te brengen naar het Midden-Oosten is ambitieus, maar kan nog steeds slagen, en de critici hebben geen realistisch alternatief te bieden. Voor Europa ziet het er somberder uit. Islamitische immigranten zullen een steeds groter deel van de bevolking vormen en de ervaring leert dat zij vatbaar zijn voor fatwa's (denk aan de protesten tegen De Duivelsverzen) en intimidatie door extremisten (denk aan de niet opgevoerde opera Aïsja en de vrouwen van Medina). Zoals nu godslasteraars als Theo van Gogh vermoord worden, en vrouwen die de eer van de familie geschonden hebben, zo zullen in de komende jaren moslims die zich verzetten tegen de jihad afgeslacht worden, terwijl Al-Qa'ida doorgaat met aanslagen die ongelovigen en moslims zullen treffen. De positieve keerzijde hiervan is dat de vierde wereldoorlog net als de Koude Oorlog niet alleen een militaire, maar ook een ideologische strijd is, zodat iedereen er een bijdrage aan kan leveren, en intellectuelen in het bijzonder. Linkse denkers die serieus nadenken zullen deze gevaren dus niet bagatelliseren, en in navolging van Rushdie en Hitchens de islamitische variant van het fascisme bestrijden.

Aanvulling 31-12-05: De anti-voetbalfatwa is vertaald door MEMRI. De belangrijkste motivatie is anders dan ik hierboven noemde, maar past inderdaad in de islamistische traditie: moslims horen zich zoveel mogelijk te onderscheiden van ongelovigen, dus ze mogen alleen een balspel beoefenen als training voor de jihad als ze alle FIFA-regels overtreden, van het aantal spelers tot de vorm van het veld.




Overtuigen


Terug naar de voorpagina


N.B. Het is niet verplicht om een e-mailadres in te vullen. Als u het invult, wordt het gepubliceerd.

Om een reactie achter te kunnen laten, moet je Javascript inschakelen (en de pagina verversen).

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons /


Sorry, je hoeft geen e-mail of URL in te vullen, maar je moet wel even deze zin afmaken (zonder punt) om te bewijzen dat je een mens bent en geen spamrobot:

 

  ( Register your username / Log in )

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.