10 Jul 2004 -Miskende talenten

Over ambtenaren gesproken, uitgever Joost Nijsen vertelt een mooie anecdote in de laatste ECI-catalogus:

Als uitgever krijg je voortdurend manuscripten toegestuurd van mensen die denken dat de wereld zonder hn verhaal eigenlijk niet verder kan. Ooit kreeg ik een duizend pagina's tellende autobiografische roman van een ambtenaar op het stadhuis. Met grote moeite las ik de eerste honderd, oersaaie pagina's. Toen ik het met enige toelichting afwees, schreef hij verontwaardigd: "Maar mijn leven ws ook saai!"

Zulke miskende genien kunnen hun hart uitstorten op de Amerikaanse site RejectionCollection. De nijdige reacties op die site schoten in het verkeerde keelgat bij Teresa Nielsen Hayden, redactrice van de SF-uitgeverij Tor in New York. Toch legt ze op haar weblog geduldig uit waarom er zoveel manuscripten worden afgewezen. Ja, dat was al in februari, maar literatoren in spe kunnen er nog steeds van leren. Voorzover ze werkloos zijn zouden ze er ook goed aan doen om de reacties door te spitten. Ik vond er een link naar een prachtig verhaal, ook al van een science-fictionredacteur: Myrtle the Manuscript door Tappan King, die de weg van een manuscript volgde van brievenbus tot publicatie.

In de reacties op het artikel van Nielsen Hayden worden verschillende redenen aangedragen waarom schrijvers zo pissig kunnen worden over zelfs de beleefdste afwijzingen. Bijvoorbeeld dat ze zich gekwetst voelen in hun identiteit of hun toekomstdromen. Maar de beste verklaring vind ik toch dat ze zich gewoon aanstellen. Er werd de suggestie gedaan dat schrijvers ook eens redactiewerk zouden moeten doen om er meer begrip voor te krijgen. Ik heb een andere suggestie: probeer eens je eigen werk te verkopen als freelancer of ondernemer. Dan leer je wel omgaan met afwijzingen, en het kost meer moeite dan een paar keer per jaar een manuscript opsturen.

Aan de andere kant krijg ik de indruk dat die Amerikaanse redacteuren, hoe sympathiek ze ook overkomen, wel genieten van de macht die hun enorme slush pile hen bezorgt. Misschien doen Nederlandse uitgevers beter hun best om snel te antwoorden. Ik heb er wel eens een horen opmerken dat hij inzendingen soms meteen beantwoordt, maar dan een maandje wacht met het versturen, omdat het verwijt te voorkomen dat hij het meesterwerk niet serieus gelezen heeft. Joost Nijsen heeft vorig jaar een manuscript van mijzelf met een keurig gemotiveerde reactie afgewezen, ik geloof binnen een maand of twee. Jaren geleden deed dichter en denker Maarten Doorman er ooit een maand of negen over om mijn hormonaal aangestuurde pozie te weigeren, maar zijn aanmoedigingen leidden uiteindelijk wel tot een publicatie in Hollands Maandblad - en hij praatte me uit het hoofd om onder het pseudoniem Kaspar Hauser te publiceren. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor, en aan hem ligt het niet dat ik geen groot dichter ben geworden.

Tot slot: omdat ik Joost Nijsen nog maar twee keer genoemd heb, wil ik er ook even op wijzen dat zijn columns op de site van uitgeverij Podium tussen de reclamepraatjes door vaak een aardig inzicht in het uitgeverijbedrijf geven. In de vorige column klaagde hij dat er teveel boeken uitgegeven worden, dus er is hoop voor wie kostte wat het kost in boekvorm gepubliceerd wil worden (en vooral voor wie er genoegen mee neemt dat een groot uitgeverijconcern zijn boek lukraak op de markt smijt).




Overtuigen


Terug naar de voorpagina


N.B. Het is niet verplicht om een e-mailadres in te vullen. Als u het invult, wordt het gepubliceerd.

Om een reactie achter te kunnen laten, moet je Javascript inschakelen (en de pagina verversen).

  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons /


Sorry, je hoeft geen e-mail of URL in te vullen, maar je moet wel even deze zin afmaken (zonder punt) om te bewijzen dat je een mens bent en geen spamrobot:

 

  ( Register your username / Log in )

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.